Dag 21. Afval in de Maas, de afstand tussen twee blikjes Schultenbrau, scheepsjargon.

Weersomstandigheden : mooi, maar benauwd tot onweersachtig.

Vaarkwaliteit :  veel boten, zonder echt hinderlijk te zijn, een sluis te Samfeld.

 

Perfecte ochtend op camping Maashof. Mooie zonsopgang, zeer rustig, de stilte af en toe doorbroken door het gedokker van een passerende vrachtboot.

De campinguitbater had gezorgd voor enkele ontbijtbroodjes en voor frisdrank  onderweg.

 

Nog even naar zijn mooie tuin (gespecialiseerd in rozen) wezen kijken. Wilde natuur is mooi maar een harmonieuze, evenwichtige tuin  kan ook een heilzame rust uitstralen.

Nadat er nog enkele foto’s waren genomen werden we uitgeleide gedaan door de baas. We gaan hier zeker nog eens terugkomen.

 

Om 9.30u konden we ontschepen en vertrokken we naar Oeffelt (36 km ) als dagdoel.

In Nederland snelt het nieuws over onze tocht voor ons uit, en overal langs de oever zien we mensen staan die op ons roepen, voor ons duimen en ons aanmoedigen. Geeft een extra motivatie !

 

De Maas is hier zeer proper. Bijna geen drijvend afval. Dat konden we tussen Namen en Luik spijtig genoeg niet zeggen.

Drijvend afval is de specialiteit van onze kapitein. Niet dat hij nog strandjutter speelt, die tijd is al lang voorbij.

Maar voor alles wat langsdrijft heeft hij een praktische interesse.

Zoals bijvoorbeeld een grote plastic fles : prima hoosblik. Een langsdobberende sofa : lekker middagdutje.

Verroeste fiets: ideaal om elektriciteit mee te maken.

 

Maar nu komt het dames en heren, als hij een condoom ziet drijven (en dat waren er nogal wat), moet ik hem echt tegenhouden dat hij het niet uit het water vist.

“Matroos “zegt hij dan “weet jij wel goed dat die dingen ook leven kunnen schenken”! Ik weer kijken als een uil.

“Jaren geleden,  toen ik schipbreuk leed voor de Markiezeneilanden hebben twee van zo’n ronddrijvende dingen mijn leven gered”. “Opgeblazen waren ze een ideaal reddingsvest”

 

“Leven schenken matroos, dat doen die dingen! En uit respect voor het leven heb ik ze op de Markiezen nooit gebruikt .

Ga daar maar eens een kijkje nemen. De helft van de bevolking draagt mijn genetica, en loopt rond met mijn edele gelaatstrekken”. ”En zwalpen al voor twaalf uur ’s morgens laveloos door het dorp”, dacht ik zo bij mijzelf.

Tot zover zwerfvuil op de Maas.

 

Rond 12.30 u wachtte ons een nieuwe verrassing. Wie dook daar rond de Leukermeerplas op ? U raadt het nooit.

Toos en Jan die we het laatst gezien hadden in Hastière, en nu opnieuw met twee blikken Schultenbrau (toen nog frisdrank) onze vreselijke dorst kwamen lessen.

 

De afstand tussen twee blikken Schultenbrau bedraagt dus ongeveer driehonderd kilometer.

Bedankt Toos en Jan, het was een prettig weerzien, met de juiste verfrissing op het juiste moment.

 

Dat het  er op de Nederlandse Maas  nogal hectisch aan toe kan gaan bleek toen we twee jachten bijna tegen elkaar zagen botsen en maar op het nippertje een drama kon vermeden worden.

 

In de sluis van Samfeld hadden we geluk, we konden onmiddellijk geschut worden wat ons een tijdsvoordeel gaf van minstens een halfuur.

 

Om alle gekrakeel aan boord te doen stoppen heeft mam vanaf vandaag een eigen scheepsjargon ingevoerd.

Enkele voorbeelden:

° Juist kotelet : iets lekkers gedronken.

° De kelder uitgooien : roeien.

° Strijkijzer : jetski.

° Janneke en Mieke : een koppel zwanen.

° Zeikstraal : speedboot aan te hoge snelheid.

° Pietje Puk: een groot vrachtschip.

° Loslopende beren : schaars geklede oeverbewoonsters. Dit komt van mam zelf :”Het is schandalig hoe ze er de laatste tijd bijlopen, het is bij de beesten af !”

 

Het was een snelle rit vandaag en reeds om 17.00u zaten we op de camping Maasoever in Oeffelt.

Het is vrijdag, baddag, en we gaan eens uitgebreid poedelen. En seffens in het restaurant hier een beetje verder iets lekkers eten.

Maar we moeten goed uitkijken want hier zit een hele groep loslopende beren.

Goed weekend

1 thought on “Dag 21. Afval in de Maas, de afstand tussen twee blikjes Schultenbrau, scheepsjargon.

  1. Hoi Wiel en Huug,

    Nagenietend van jullie geweldige doorkomst in Maaseik, blijf ik jullie eskapades volgen. Het afscheid en vertrek liep een beetje moeizaam, maar ondertussen zie ik dat jullie er weer lekker vaart hebben in gekregen. Nog even op de tanden bijten en jullie eindbestemming is in aantocht. Gewoonweg prachtig mannen wat jullie bezig zijn en al gepresteerd hebben.
    Blijf elkeen voor elkander zorgen, en have fun.
    Mezeik boeve.

    De hieëringbi-jters.

  2. Beste Hugo en Wiel,

    De foto’s en filmkes nog eens goed bekeken merk ik op dat Hugo 5 kg is afgevallen en dat deze
    bij Wiel precies zijn bijgekomen !!!
    Is dat voor de stabiliteit van de boot beter of is de waterstroming vooraan in de boot heviger of draagt Wiel twee
    zwemvesten !
    U zal mij wel berichten.
    Om privacy redenen gebruik ik mijn pseudoniem !

  3. Toelichting

    Voor de lezers die niet vertrouwd zijn met het Maaslands idioom : “De kelder uitgooien” dat behoort tot het scheepsjargon van Wiel bij het roeien
    Het is het uitgraven met de spade van de kelders voor men een huis bouwt. Dus zwaar labeur. Wiel zal er waarschijnlijk over kunnen meepraten.

    Mij is tijdens mijn bezoeken aan Nederland ook al opgevallen dat daar aan de oevers van de rivieren meer loslopende beren tot de fauna behoren dan hier aan de Maaskant.
    Maar het is waarschijnlijk nog een uitvloeisel van het feit dat prins Bernard de stichter is geweest van het “World Wildlife Fund”

Leave a Reply